غارنشین

در آزمایشگاه رو بسته بودیم و همینطور که تند و تند غیبت استادا و همکلاسیامون رو میکردیم واسه خودمون دستبند زینتی هم میبافتیم.

دیشب دلم گرفته بود یه نیگا به ادد کانتکتم کردم دیدم تعداد کسانی که "شما" خطابشون میکنم خیلی بیشتر از "تو" ها شده.

به خودم افتخار میکنم به خاطر احترام گذاشتن به اعتقاد زنی که چند وقت یه بار میره غسالخونه بهشت زهرا و غسل میت تماشا میکنه.

یکی از دوستام یه پُست خیلی قشنگش رو به من هدیه کرده، اونوخ من عین این عقده ای ها هی میرم وبلاگش چک میکنم ببینم پُست سرجاشه یا نه.

این بیماریِ روانی که باعث میشه یه نفر به فکر این بیفته که دوربین مخفی بسازه و مردم رو اذیت کنه هیچ اسمی نداره؟

اگر شکست خوردم یه عمر وقت داری سرکوفت بزنی که از اول، آخرِ راهو میدونستی؛ این راهه منه، اگه رفیقمی دلگرمیم باش.

از این منشی های بزک دوزک کرده که با وجود عاری بودن مطب از هر گونه بیمار اصرار دارن که دکتر بدون وقت قبلی بیمار نمی بینن حالم بهم میخوره.

میگن هیچی به اندازه یک عدد دکتر خوشگل که موقع صدا کردنت یه مهندس بچسبونه به اسم کوچیکت نمیتونه شفابخش باشه.

وقتی حالم خیلی بده بابام میاد بالا سرمو هی بهم میگه تو میتونی! بلند شو!

39 هم به اندازه 40 مقدسه. یه پله ی سفته که برسی به اوج. اوج میتونه بلوغ معنوی باشه و یا یک تب.

یعنی همین الان که به خاطر تورم حنجره اجازه حرف زدن هم ندارم یه کرمی به جونم افتاده واسه آهنگای بترکون که باس باهاش نعره بکشی.

دلم میخواد خلیج فارس و سه جزیره رو بذارم توی یه گاو صندوق و رمزش هم فقط مال خودم باشه.

یه خبر جالب اینه که امروز فهمیدم به بهار حساسیت ندارم و حنجره م به دلیل نامعلومی دچار مشکل شده و تا چند روز حق ندارم حرف بزنم!!!!

خدا ریموت من رو گرفته دستش هی با دکمه هاش بازی میکنه، الانم زده صدامو mute کرده.

خداوندا به بعضی بندگان مومن و محجبه ت بیاموز چادر سر کردن اگر آنها را به بهشت و ما را به جهنم میفرستد، با غلاف کردن چشم غره هایشان زحمت بکشن و این دنیا را نیز برایمان جهنم نکنن.

یه سری آدمها هستن که به هر دلیلی با دوستی های افراطی و بعدش قطع ارتباط هاشون سعی میکنن نقش "یویو" رو توی زندگیت بازی کنن.

خانوم فروشنده داشت توی مترو سرمه های عربی میفروخت، هی اصرار داشت بیاین اینم سوغات سوریه، حالا که رفتین سوریه منم دعا کنین!!

حس تاجری را دارم که از اعلام ورشکستگی خود وحشت دارد.

یه وختایی تنها ثمره ی نصیحت کردن، سوزوندن دل طرفه.

راننده تاکسیه داشت کرایه ش رو گرون تر میگرفت، خواستم بش بگم کرایه رو تریپ همکاری حساب کن!

دوستان عزیزم، این افسر امروزی یه خبطی کرده و منو امتحان رانندگی قبول کرده، شما عاقل باش وقتی منو توی خیابون میبینی با سرعت فرار کن.

رفیق اونه که بتونی باهاش پای چت شازده کوچولو گوش بدی و بدونی اون هم داره لذت میبره.

"زیر خاکی" و "پنجاه سال موسیقی ایران" رو ریختم توی گوشیم. دیگه به هیشکی اجازه نمیدم سلکشن های مزخرفشو بهم تحمیل کنه.

مرده شور خودت و اون هنرپیشه ای رو ببرن که قیافه ش شبیه توئه و بی اختیار سر ساعت سریالش خودمو میرسونم به تلویزیون.

نمیدونم چجوری به دوستام بفهمونم وقتی واسه مهاجرت اقدام میکنن هر روز منو در جریان مراحل کارشون نذارن.

خانم عزیز اگه قرار بود مثل شما دست هر نرِخری رو بگیرمو بیام سینما مجبور نبودم تنهایی وقت بگذرونم.

چند تا از دوستام فک میکنن چرت و پرت گفتن به صورت بداهه نشانه ی استعداد در گویندگیه.

اینایی که خیلی چاقن نباید دنبال نیمه گمشده بگردن، باید به نسبت وزنشون کسر مورد نظر رو حساب کنن.

خب اون لحظه که پای تلفن از یارو میپرسیدم "پسرای گلتون چطورن؟" یادم نبود که پسراش از من چند سال بزرگترن.

مامانم خواب دیده بالاخره گواهینامه گرفتم.